GÖLGE YAZILAR (Gölgeye düşen her iz, bir gün ışığa çıkar) Türk dünyası edebiyatının izini süren edip ve edebiyatçıları, “Her yazıda bir hayat, her satırda bir iz” kabulüyle Cahit Günay’ın kaleminden tanımaya devam ediyoruz. Yazı dizimizin dördüncü konuğu: Vatanın Sinesinde Yanan Bir Kalem: Zöhre Karakızı Mehmedova Batı Azerbaycan’ın Çemberak rayonuna bağlı Yanıkpaya köyünde doğan şair, aslında daha çocuk yaşta kaderine bir şey yazıldığını biliyordu: Toprakla konuşan, hasreti kelimeye dönüştüren bir ömür… Bugün Bakü’de yaşayan, öğretmenlikten okul yöneticiliğine uzanan bir hayatın içinden gelen Zöhre Karakızı, sadece bir eğitimci değil; aynı zamanda vatanı kalbinde taşıyan bir şairdir. Sekiz kitaplık bir külliyat… Yıllara yayılan bir sabır… Ve her satırda büyüyen bir özlem… Ama onun asıl kitabı, basılı olanlar değil; yüreğinde taşıdığı vatandır. Onun Şiirlerinde Vatan: Bir Yer Değil, Bir Yaradır Zöhre Karakızı’nın şiirlerinde vatan, haritada gösterilen bir sınır değildir. Vatan; bazen bir dağın gölgesinde, bazen bir gölün serinliğinde, bazen de bir annenin dilinde söylenen bir ninnidedir. Ama en çok da… yitirildiğinde büyüyen bir acıdır. “Laçınım benim” dediğinde, Sözler, sanki göklere alevler gönderecek kadar güçlü bir yangın gönülden üflenmesi gibidir. O topraklara basamasa da, o toprak hâlâ onun kalbinde yürümektedir. Bahar: Bir Mevsim Değil, Bir Umut Çağrısı Onun “Bahar”ı sıradan bir bahar değildir. Çiçekler açar, evet… Ama o çiçekler sadece doğanın değil, insanın içindeki kırıkların da yeşermesidir. Şair bahara seslenirken aslında şunu ister: “Gel… sadece doğayı değil, bizim içimizde donmuş ne varsa çöz…” Bu yüzden onun baharı, bir mevsim değil; bir diriliştir. Bir Ömrün Hesabı: “Getirmişem” “Getirmişem” dediğinde, bir şeyler taşıdığını anlarsınız. Ama bu, sıradan bir yük değildir. O; hasreti getirmiştir, yurdu getirmiştir, küllerinden sönmeyen bir kor getirmiştir. “Kalbimde oradan köz getirmişem” diyen bir şair, aslında şunu söyler: Ben gitmedim… sadece bedenim uzak kaldı. Dostluk, Dua Gibi “Dostlarım” şiirinde ise başka bir Zöhre çıkar karşımıza. Yumuşayan, içtenleşen, sarıp sarmalayan bir ses… Dostlarına beddua değil, yol; keder değil, nur diler. Çünkü onun kaleminde dostluk, insanın insana emanetidir. Ve Bir Hakikat: “Görmedim” Dünyayı gezmiş bir yüreğin itirafıdır bu şiir: “Gördüm… ama bulamadım.” Nice güzellikler, nice şehirler… Ama hiçbiri bir “yurt” etmez insanın kalbine. Çünkü bazı yerler vardır; orada doğarsın. Ama bazı yerler vardır; orada kalırsın… Zöhre Karakızı’nın kaldığı yer, işte o vatandır. Son Söz Yerine Zöhre Karakızı Mehmedova’nın şiirleri, süslü kelimelerle kurulmuş bir dünya değildir. Onun şiirleri; yaşanmışlığın, kaybın, özlemin ve umudun içinden süzülerek gelen tecrübedir... BAHAR Badam çiçəkləyib, sevinir ürək, Özünü tez bizə yetir, ay bahar! Qışın ağırlığın ,ağrı- acısın, Bu elin üstündən götür, ay bahar!
GÖLGE YAZILAR (Gölgeye düşen her iz, bir gün ışığa çıkar) Türk dünyası edebiyatının izini süren edip ve edebiyatçıları, “Her yazıda bir hayat, her satırda bir iz” kabulüyle Cahit Günay’ın kaleminden t
Quşlar cəh- cəh vursun, versin səs- səsə, Gül- çiçək boy atsın, dursunlar bəhsə. Arzular istəklər düşməsin nəhsə, Lalə, nərgiz yaysın ətir, ay bahar!
Günəş öz nurunu aləmə saçsın, Qoy sevinc, səadət qəlbə yol açsın. Zöhrənin könlündən həsrəti qaçsın Zəfər müjdəsini gətir, ay bahar! LAÇINIM MƏNİM Gözümdə açılır yeni mənzərə, Gözəllik yaradıb hər bənd, hər bərə Dəyişmərəm onu lələ- gövhərə, Müqəddəs məkandı Laçınım mənim! Başı ağ örpəkli uca dağları, Sinəmdə qövr edir hələ dağları.... Şükür ki, qayıdır o şən çağları, Müqəddəs məkandı, Laçınım mənim! Zirvədən dərəyə yollar görünür, Yollar da işığa, nura bürünür. Gedirsən arxanca gölgən sürünür, Müqəddəs məkandı Laçınım mənim! Başının üstündə qartallar süzür, "Həkəri" şəninə mahnılar düzür. Sinəsində hər gün mehmanlar gəzir, Müqəddəs məkandı Laçınım mənim! Zöhrənin gözündə cənnətdi Laçın, Tanrıdan İlahi sərvətdi Laçın. Adının fövqündə şöhrətdi Laçın, Müqəddəs məkandı Laçınım mənim! GƏTİRMİŞƏM Torpaq cana gəlib, torpaq oyanıb, Hər tərəf gül- çiçək, nura boyanıb. Nərgiz, bənövşə də üzə dayanıb ... Onların içindən iz gətirmişəm
Müqəddəs bilmişəm hər kəlmə sözü, Dilim danışıbdır həmişə düzü. Dürüstlük cəm edib dostlarla bizi, Dilimdə hikmətli söz gətirmişəm.
Vətəndi sinəmdə dərdi- məlalım, Doğma yurd yeriydi cahu- cəlalım. Göyçənin gölünü mən hardan alım? Qəlbimdə oradan köz gətirmişəm.
Dünyanın əvəzi yurd itirmişəm, Qəlbimdə dərd əkib, qəm bitirmişəm. Həyatdan bir yeyib, beş götürmüşəm, Dərdimi çalmağa saz gətirmişəm.
Dünya öz yerində, dəyişir fəsil, Qışı əvəz edir bahar ilbəil. Zöhrəyəm , Vətənə döndüm , deyə dil, Ömrümə yenidən yaz gətirmişəm. DOSTLARIM Başınız üstündə günəş nur saçsın, Qəlbinizdən qüssə, kədər, qəm qaçsın! Tanrı sizə nurlu, hamar yol açsın, Ay mənim mehriban, əziz dostlarım!
Düşməyin heç zaman çətinə, dara, Yollarınız düşsün qoy çəmənzara. Qəbiniz almasın yarından yara, Ay mənim mehriban, əziz dostlarım!
Təbiniz çağlasın, kükrəsin, coşsun, Qaynar bulaq kimi qoy aşıb, daşsın. Bütün gözəlliyə mahnılar qoşsun Ay mənim mehriban ,əziz, dostlarım! CAHİT GÜNAY