GEÇMİŞ GERİ GELMEZ Kİ

GEÇMİŞ GERİ GELMEZ Kİ

​Bir zamanlar bahardı, çiçek açtı zamanlar, Güneş başka doğardı, penceremden içeri. Şimdi sussa da dilim, hâlimden kimler anlar, Geri dönmek imkânsız, bıraktığın günleri.

Toprağa düşen yaprak, nasıl dönmezse dala, Her hikâyenin sonu, yazılmıştır en baştan. Kendi çizdiğin yolda, yürümelisin hâlâ, Gözlerini saklayıp, gözümdeki bu yaştan.

Kırık bir fener gibi, karanlıkta kalınca, Anlarsın yalnızlığın, ağır yük olduğunu. Aklına takılırım, hatıralar dolunca, Arayıp bulamazsın, o eski huzurunu.

Ne bir çağrı beklerim, ne bir mektup gelmeli, Zaman kendi içinde, her şeyi tamamladı. Aşka verilen emek, bittiği an bitmeli, Bizim masalımızın, zaten adı kalmadı.

Kendi patikalarında, tek başına yürürken, Gezgin baksın ufka da, yolun sonunu görsün. Yıllar geçip giderken, vakit henüz erkenden, Kendi kader ağını, artık kendin örersin.

YUSUF GÜL (GEZGİN)