SİTARE'YE NOTLAR (Yenildim) Üstümde bir ağırlık var bu aralar; Sanki bütün ölüler huzurgâhlarında bana ıslık çalıyor. Dönüp baksam, aralarına karışmaktan; Karışsam... Lavantalar içinde, ayçiçekleri gibi her sabah güne dönen yüzünü bir daha görememekten çok korkuyorum, Sitare. Kalemim, göğsümde unutulmuş bir kurşun gibi; her dokunuşta kâğıda kan damlatıyor. Yazamıyorum. Umutlarım, bir delinin küheylanına taktığı nazar boncukları edası ile şıkır şıkır ritim tutarken bile, gönlümün erişemediği bir yerde sevda türkülerinde kaybediyor kendini. Bir de küheylan... Her başını sallayışında beni yeni güftelerin eşiğine savuruyor. O savurdukça, ben... biraz daha dağılıyorum, Sitare. Sonra... Senden öğrendiğim birkaç küfrün kıyısında yine bir kamyon şoförüne bağlıyorum hayallerimi; plakasız gecelere, farları patlak yollara, bütün uykusuz şehirleri susturacak tek bir uzun korna sesinin peşine... Bağıra bağıra küfrediyorum. Görsen... Aynı sen. Yüküm ağır, Sitare. İçimde sana ayarlı bütün vakitleri saklıyorum; gidilmeyen çocuklukları, dönülmeyen istasyonları, boğazda düğümlenip kalan bir "hoşça kal"ı... Ağzım... Tövbesiz bir serseri. Bildiğin küfür garajı işte; yıkık, gürültülü, karanlık... Artık tanıyamazsın beni, Sitare. Ne ara söküldüm kendimden, inan, ben de bilmiyorum. Yolculuklarım, sahibine bile küsen küskün bir rüzgârın sırtında şimdi. Avuçlarımda, patlamaya meyilli, dokunduğu her şeyi yakmaya hazır bir yanardağ taşıyorum. Onunla birlikte yanışımı izleyenler buna kızılca kıyamet diyor. Sahi... Bu tufanın mimarı ben miyim? Neden gözlerime suçlu arar gibi bakıyorlar? Utanıyorum. Oysa... Yüreğinde yâr taşımayan, nereden bilecek yârın yarasını? Nereden bilecek, mıh gibi çakılan sevdaların bir hurdacı tezgâhında üç beş akçeye satılabildiğini? Nereden bilecek, yenilmez sanılanların bile sevda simsarlarının idraksiz yüreklerine yenilebildiğini? Nereden bilecek, sevda özlemi çeken adamların yenilgilerinin ölümü bile öldürdüğünü? Ah Sitare... Sen varken en çok yokluğunda yoruluyordum. Şimdi ise yokluğun; bir kıyametin provası... Gözlerin, sana ayarlı bir ihtilalin ayak sesleri. Sensiz gecelerde yıldızlar bile yenilgiyi öğreniyor ruhumdan. Ve ben... Yenildim, Sitare. Anlıyor musun? yenildim..... Cahit GÜNAY