SİYASETTE İMA DEĞİL, HESAP VERME ZAMANI Artık kimse kimseyi kandırmasın. “Soru soruyorum” maskesinin arkasına saklanarak yapılan bu çıkışlar, masum bir merakın değil, doğrudan bir siyasi hesaplaşmanın ifadesidir. Ortaya atılan soruların tonu belli: “Kim aldı?”, “Kim zenginleşti?”, “Kimlerin hesapları var?” Bunlar cevap arayan sorular değil; hedef gösteren, ima eden, hatta zihinlerde hüküm kuran cümlelerdir. Eğer ortada bir yolsuzluk varsa, adı konur. Belgeler ortaya konur. Hukuk işletilir. Ama eğer sadece ima varsa, sadece “duydum, biliyorum” edasıyla konuşuluyorsa, bu siyaset değil; algı operasyonudur. Bugün siyaset, ne yazık ki hakikat yarışından çok, algı savaşına dönüşmüş durumda. Herkes karşı tarafı “hırsızlıkla”, “yolsuzlukla” itham ediyor; ama ortada çoğu zaman ne mahkeme kararı var ne de tartışmaya açık somut delil. Bu durum, sadece hedef alınanları değil, doğrudan devletin ve toplumun güven duygusunu aşındırıyor. Daha da tehlikelisi şu: Sürekli tekrar edilen bu ithamlar, zamanla gerçeğin yerini alıyor. İnsanlar artık “doğru mu?” diye sormuyor, “kim söylemiş?” diye bakıyor. Kutuplaşma tam da burada derinleşiyor. Şunu açıkça söylemek gerekir: Siyaset, dedikodu kaldırmaz. Devlet yönetimi, imayla yapılmaz. Adalet, sloganla sağlanmaz. Eğer birileri gerçekten hesap soracaksa, bunun yolu bellidir: Şeffaflık, denetim ve hukuk. Bunun dışındaki her yol, ya siyasi ranttır ya da toplumu birbirine düşürme çabasıdır. Ve evet… “Azıcık beyin varsa anlarsın” diyerek halka seslenmek, aslında halkın aklıyla alay etmektir. Bu millet neyin ne olduğunu anlayacak kadar tecrübelidir. Ama artık sabrı da tükenmektedir. Son söz net: Gerçekten hırsız kim, gerçekten temiz kim; bunu bağıranlar değil, ortaya koyanlar belirleyecek. Gazeteci yazar Yusuf Gül